Sposób przeżycia
Dydelfy prowadzą w większości przypadków całkowicie samotniczy tryb życia. Z innymi osobnikami swego gatunku spotykają się chętnie tylko w okresie reprodukcyjnym - w innym czasie unikają się, jak mogą. Jeżeli spotka się dwóch samców, to najczęściej zachowują się wobec siebie agresywnie, wydają piski, krótkie okrzyki. Jeżeli mimo tego jeden z nich stara się zbliżyć do drugiego, wywiązuje się walka. Oponenci usiłują uchwycić się zębami za gardło, ugryźć w głowę lub w łopatki. Po kilku minutach przegrany dydelf czym prędzej umyka. Samice spotykają się bardzo rzadko, gdy tylko wyczują obecność innej zmieniają swą drogę. Dydelfy nie lubią się bronić używając pazurów lub zębów. Gdy tylko wyczują zagrożenie starają się uciec lub schować się w koronach drzew. Jeżeli ma miejsce sytuacja, w której ucieczka nie poskutkuje - udają martwego. Taki dydelf kładzie się na ziemi, zwija się nieco, pozostawia półotwarte oczy, wytyka język, który zwisa mu z pyska, obniża temperaturę swojego ciała, sztywnieje. Napastnik, jeżeli poszukiwał tylko żywej zdobyczy, najczęściej odchodzi skonfundowany, a dydelf po kilku minutach wraca do normalnego funkcjonowania. To zachowanie jest najprawdopodobniej odruchowe i zaczyna występować u dydelfów od 4 miesiąca życia.